Akıllı insan sözü, özü bir olan insandır. Akıllı insan konuşmasını bilen, konuştuğu zaman kendisini dinletebilen insandır. Akıllı insan herkese eşit mesafededir, güncel konulardan, tarihsel konulara kadar bilgi sahibidir. Akıllı insan planı, programı olan insandır. Akıllı insan yönetendir..

Günümüzde kendini akıllı zanneden insanların sayısı oldukça artmıştır, kendini akıllı zanneden diyorum çünkü gerçekten de kendine akıllıdır ve sadece kendi menfaatleri doğrultusunda faaliyet gösterirler. Oysa bizim bahsettiğimiz akıllı insan toplum menfaatine de gayretli bir şekilde hizmet sunandır, elbetteki bunun yanında kendi menfaatlerini de gözetecektir.

Toplum menfaati gözetmeyen, sadece şahsi meselelerle yükselen insanlar belli bir zaman sonra unutulurlar, gündemden düşerler. Elde edilen başarılara toplum içerisinden insanları da ortak etmek, onlara yön vermek, büyük gerekliliktir.

Arkasına toplumu almayan bir yöneticinin akıllı olduğu düşünülemeyeceği gibi iyi bir yönetici veya idareci olduğu da düşünülemez.. Tarihe bir bakın, başarılı olmuş liderlerin veya yöneticilerin birlikte çalıştıkları bir gurubun mevcudiyeti söz konusudur. Bir insanın her şeyi düşünmesi, akıl etmesi mümkün değildir. Bazen sıradan bir insanın söylediği bir söz bile iyi bir yöneticinin beyninde şimşekler çakmasına neden olabilir, çok mükemmel bir projenin başlamasına neden olabilir. Ekip çalışması başarının anahtarıdır. Başarının arkasında genelde bir ekip vardır. Ekip çalışması hayatımızın olmazsa olmazlarındandır. Toplum genelde başa getirdiği idarecilerden memnun olmaz! Çünkü onda bir cevherin var olduğunu düşünerek başa getirir, sonrada olmadığını görür ve hayal kırıklığı yaşar. Çünkü bizde genelde, başa geçene kadar herkese he diyen bir idareci, göreve geldikten sonra kendini herkesten daha akıllı zannetmeye başlar ve işlerine kimseyi karıştırmak istemez..

Neden? – başarıyı tek başına sahiplenmek için.. oysa genelde başarı gelmez!..

Benim en büyük derdim köy muhtarlarıdır. Hiçbir proje geliştirmeden, bir tek seçmeni yapacakları konusunda aydınlatmadan aday olur ve seçilirler.

Neden? – Çünkü köyde iyi, namuslu ve dürüst biri olarak bilinmektedirler. Kimse başarıp başaramayacağını düşünmez..

Neden düşünmez? – Alt tarafı muhtarlıktır, kim olsa yapar!.. Düşünce böyledir..

Seçilen insanın çok iyi insan olması ne çok başarılı olacağı anlamını taşır, nede iyi bir idareci olacağı anlamını..
Başarılı olmak için belli bir dünya görüşü, ticaret anlayışı, bilgisi, becerisi ve idareciliği yanı sıra iyi bir insan olması da onu tamamlayan unsurlardandır. Başarının sırrı, bu saydığım meziyetlerin yanı sıra; ekip çalışması ve iş paylaşımının sağlanmasındadır. Değişik konularda bilgi sahibi kişilerin oluşturduğu bir ekibin başarı yüzdesi, ekip çalışması yapmayan bir yöneticiye göre daha yüksektir.

Geçmişte köyünüzde Muhtarlık yapmış insanlarınızı gözünüzün önünde bir hayal edin, orta yaşlı bir insansanız beş ile sekiz muhtar hatırlarsınız, peki bu hatırladığınız Muhtarlarınızın kaçı başarılı olmuştur? Görev yapmış Muhtarlardan kaç tanesi köyünüzün gelişmesi ve kalkınması için çaba sarfetmiştir? Kaç Muhtar bir önceki Muhtardan görevi borçsuz almıştır veya bir başka deyişle köy bütçesinde para bulabilmiştir? Şahsen ben geriye dönüp baktığımda böyle bir olaya hiç şahit olmadım.

Ben Orhangazi’nin yirmi beş köyünü dolaştım, dolaşmaya da devam edeceğim böyle başarı göstermiş Muhtar sayısı beşi geçmez.. ya yirmi köyün durumu nedir? Köylülerimizin, seçmenlerimizin bazı şeyleri sorgulamaları gerekir, şahsi çıkarlar için köylerin geleceğiyle oynamak, oynattırmak sizleri vebal altında bırakır çünkü sizin oylarınızda tüyü bitmemiş yetimlerin hakkı vardır. Gelecek nesillere; Biz böyle devraldık, size de böyle bıraktık deme hakkınız yok, böyle bir lükse sahip değilsiniz, değiliz.. Görevlerinde başarılı olamamış, görevini kötüye kullanmış, yöneticilerin kusurlarına sizlerde ortaksınız demektir.

Seneler su gibi akıp gidiyor, seçimler de çok çabuk geliyor, yapacağınız oyunuzu atmadan önce iki kere düşünmektir, insan bir kere yanılabilir.. Bir daha, Bir daha olmaz..

Ok yaydan çıktımı bir daha geri döndüremezsiniz, onun için yayı çekin neye atacağınıza bakın iyice nişan alın ve oku fırlatın.. Seçtiğiniz insan köyünüzü birlik ve beraberlik içinde yönetmelidir. Hiçbir zaman ayrımcı olmamalıdır. Köylerimizin en büyük sorunlarından biri de seçim sonrası köyün ikiye bölünmüşlüğüdür. Bu cahillikten başka birşey değildir. Seçilen insan ilk önce köylüsüne şu güveni vermelidir “Ben oy, atanın da, atmayanın da muhtarıyım. Herkese eşit mesafedeyim.” bu köydeki bölünmüşlüğün önüne geçer. Akıllı insanlar bilgi ve birikimlerini halkın yararına paylaşanlardır. Cahil insanların toplumdan alma yetenekleri olmadığı gibi verme yetenekleri de olmaz.

Kısacası köylerimizin durumu ortadadır, bu böyle sürüp gidecek midir? yoksa toplum olarak buna dur diyecek miyiz? Başarılı olabilecek birini seçmek istiyoruz diyorsanız adayları çok iyi analiz etmelisiniz. Görevinde başarılı olamamış, görevini kötüye kullanmış bir idareciden halk kanunlar çerçevesinde hesap sormalıdır.
Neden ve niçin soruları sorulmalıdır ki, onlarında bir şeyler açıklama fırsatı olsun.
Her muhtar yaptıklarını, yapamadıklarını, yapmak istediklerini ayda bir düzenleyeceği kahve toplantısında köylüsüne anlatmalıdır, bu muhtarı başarıya götürür..

Muhtar ilk söylediğim gibi birleştirici ve barıştırıcı olmalıdır. Bazı kararların ortak alınması Muhtarın yükünü hafifleteceği gibi başarıyı da beraberinde getirecektir.

Bundan sonraki seçimlerde gençlere çok iş düşecek, köyün geleceğine gençler yön verecek..

Sonrası Köy Muhtarları Ne iş Yapar? Orhangazi Haber, Kent ve Firma Rehberi | Orhangazi.net ilk ortaya çıktı.
Recep AKIN

Yıllardır inatla ve istikrarla yürüttükleri turşu üretimindeki kalite çalışmalarını uç noktalara taşımış bir köydür Gedelek..

Ülke içinde ve dışında Gedelek deyince turşu, turşu deyince Gedelek akla gelir. Tabi ki bu kolay elde edilir bir başarı değil, Gedelek azimli ve istikrarlı çalışmanın ödülünü almış ve bunu hak etmiştir.

Gedelek köyü; Bursa’nın Gemlik ve Orhangazi ilçeleri arasında, Bursa-İstanbul yolu üzerinde Orhangazi‘ye bağlı şirin bir köy..

Bir pazar günü öğlen saatlerinde düştü yolum Gedelek‘e..  daha önce de gitmiştim ama köyün içini gezip dolaşma fırsatım olmamıştı. Zaten köy yerlerinde nedendir bilinmez, belli bir amaçla köye gitmemişseniz yada gittiğiniz köyde bir tanıdığınız yoksa köyün içini öyle rahat rahat gezemezsiniz!

Köy meydanında 3-4 kahvehane var. Selam verip Muhtarı sordum. Muhtarın köyde olmadığını öğrenince Azalardan biriyle görüşüp, kendimi tanıttıktan sonra Gedelek‘e geliş nedenimi açıkladım, çok memnun oldu. Çaylarımızı içip biraz sohbet ettikten sonra, yanıma verdiği refakatçi bir arkadaş ile köyü dolaşmaya başladık.

Önce meşhur Pınar’dan başladık, Ancak ben köy meydanından itibaren fotoğraf makinemin deklanşörüne basmaya çoktan başlamıştım bile.. O Pazar Pınar çok kalabalıktı ve sünnet düğünü vardı. İlk defa gördüğüm, büyük hayal kırıklığına uğradığım Pınar’ı gerçekten böyle hayal etmemiştim.. Aslında çok güzel bir yer, Çınar ağaçları muhteşem, her biri asırlık çınarlar… ama doğal güzelliği bozulmuş.. suyu kalmamış.. anlayacağınız sadece adı kalmış Pınar’ın.. Bunu Muhtara soramadığım için üzgünüm..

Pınar’da epeyce bir fotoğraf çektikten sonra köyün içini dolaşmaya başlıyoruz refakatçi arkadaşla, her sokağa giriyor ve hiç bir şeyi kaçırmamak için adım adım ilerliyoruz. İlgimi çeken Gedelek‘in tanıtımına katkısı olacağına inandığım her şeyi makinemle ölümsüzleştirmeye çalışıyorum.

Refakatçi arkadaş birden “İşte hain Yunanlıların 37 Müslüman / Türk’ü katlettikleri ve adını Tarih’e “Gedelek Katliamı” olarak yazdıran, canice işlenilen cinayetlere tanıklık eden ev!” diyor. İnanın donup kalıyorum.. karşımdaki ev’de öylece bana baka kalıyor.. İçim buruluyor.. içim sızlıyor.. Gedelek Katliamını daha önce okumuştum bu yüzden olsa gerek çok etkilendim. Ev geçmişten bugüne kadar bazı tadilatlar görmüş olmalı.. Ancak hüzün ve burukluk hiç gitmemiş kapılarından, pencerelerinden ve önündeki asma çardağından.. Sanki komşu evler onu teselli etmeye çalışıyor gibi bir sessizlik, bir sakinlik ve matem var bu evin sokağında.. Gönül daha detaylı bilgi edinmek, evin içini dolaşmak, sahipleriyle konuşmak, neler hissettiklerini sormak istiyor ancak mümkün olmuyor..

Evet.. Bu ev geçmişte olduğu gibi günümüzde de dünya’ya Yunanlıların kanlı ellerini gösterircesine ayakta duruyor. Ve hala bu kanlı cinayetleri sindirememiş olmanın ızdırabını, tarihe “Gedelek Katliamı” olarak yazılan ve 37 Türk evladının şehit olmasına sebep olan facianın üzüntüsünü taşıyor.. Ben böyle düşünüyorum.

Hem yürümeye devam ediyor hem de fotoğraflar çekmeye devam ediyorum.

Refakatçi arkadaş;

-“Burası da Şehitliğimiz!” diyor.

– “Mezar yerleri belli mi?” diye soruyorum.

-Şehitliğin kuzeyinden geçen yolu göstererek “Burada olduğu tahmin ediliyor.” diyor!..

Şehitliğin olduğu alanda Atatürk Büstü ve çok güzel bir sağlık ocağı var. Köyü dolaşmaya devam ediyoruz ancak eski yapılardan pek eser kalmamış, yapıların çoğu yenilenmiş..

Tekrar kahvehanenin yanına, köy meydanına ulaşıyoruz. Kısa zamanda çok yer dolaşmanın verdiği yorgunlukla ikram edilen çayları yudumluyor az da olsa dinleniyoruz.

Beklentilerime ulaşamamış olsam da refakatçi arkadaşıma teşekkür edip Gedelek‘ten ayrılmak üzere Orhangazi yoluna koyuluyorum… Araç Orhangazi‘ye doğru ilerlerken düşünüyorum!

Gedelek gerçekten hayal ettiğim gibi değil, çünkü ben daha tarih kokan bir Gedelek bekliyordum..

Tıpkı hemen hemen tüm köylerimizde olduğu gibi geçmişten bir eser pek kalmamış..

Sonrası Gedelek ‘te Bir Pazar Günü Orhangazi Haber, Kent ve Firma Rehberi | Orhangazi.net ilk ortaya çıktı.
Recep AKIN

Biz henüz ellili yaşları yaşayan, çok genç olmamakla birlikte orta yaşlı insanlarız.. Çocukluğumuzu Allah, peygamber sevgi ve saygısıyla; Büyüğe hürmet, küçüğe sevgi duyulması hususundaki telkinlerle büyüdük.

Aradan geçen elli yılda çağın getirdiklerinin tümü, maneviyatımızı bitirmemize neden oldu. Bizi yetiştiren büyüklerimiz gibi, biz çocuklarımıza Allah ve Peygamber sevgisini aşılayamadık, Çocuklarımızın elinden tutupta bırakın beş vakit namaz kılmayı bir Cuma Namazına bile götüremedik. Taze yüreklerini manevi gıdayla beslemeyi bilemedik. Ülkemize azınlıklar hükmeder oldu, çoğunluk sessiz kalıp bize empoze edilenleri uygulamakla yükümlü saydı kendini.. Çünkü bu devirde din bilgisine sahip olmak, dindar olmak, hatta Müslüman olmak gericilik sebebi sayıldı.

Biz Türk oğlu Türküz. Atalarımız bize hep ileriyi hedef göstermişti. (Sanki dindar olmayın, çağı yakalayamazsınız demiş gibi, sanki dinden vazgeçin demiş gibi..) Önce kılık kıyafetimizi değiştirdik. Avrupalı ne giydirdiyse onu giydik. Saçımız, sakalımız Avrupa’da nasılsa öyle olmalıydı, olmalıydı ki çağdaş olabilelim!..

Geçmişimizi unuttuk, unutmalıydık. Çünkü benim Atalarım barbardı(!) bu imajı silmeliydik. Çağdaş ve modern olabilmek için dini inançlarımızın gereğini yerine getirmek gericilikti(!) bunun için gençlerimizi dinden uzaklaştıracak şeyler bulmalıydık. Avrupalı gibi Pankçı, Punkçu, Heavy metalci yapmalıydık ki(!) Avrupalıya, Amerikalıya çağ olarak yetişebilelim.

Benim Atalarım yedi kıt’ada at koştururken hiç bir zaman Avrupalının yaptığını yapmadı, Hiç bir zaman sömürgeci olmadı. Fethettiği ülkelere insanlık, adalet ve huzur götürdü, medeniyet götürdü. Hiç bir zaman fethettiği ülkelerin milli kaynaklarını sömürmedi, kanlarını emmedi. Bugün Afrika ve Asya ülkelerini görüyorsunuz açlık, sefalet içinde yaşamaya çalışıyorlar çünkü sömürgeci Avrupalılar iliklerine kadar emmiş, kendilerine gelemiyorlar. Bu bugün çağdaşlıktan söz eden Avrupa ülkelerinin eseri değil mi?

Bunlar ne çabuk unuttular vahşiliklerini de şimdi insan hakları dersi veriyorlar? Avrupalı çatal, kaşık mı biliyordu! Yoksa tuvalet mi? Bizden aldıklarını, kendileri üretmiş gibi bize sattılar, bizde aldık kabul ettik. Bugün benim ülkem bu durumdaysa, benim insanım ellerini başına koyup iki kere, üç kere, beş kere düşünmelidir, Bize ne oldu böyle diye..

Bugün yetmiş, seksen yaşlarında olan büyüklerinize sorun, gençlik yılları nasıldı? Size yokluk içinde geçen yıllardan bahsedecekler ama ilave etmeden de geçemeyecekler.. “Yokluk vardı, ama mutluyduk, huzurluyduk, birbirimizi sever sayar, her ne konuda olursa olsun yardımlaşırdık.” diyeceklerdir.

Bugünün şartlarına bakıldığında o günlerin tam tersine bir yaşantı hakim ülkemizde, görünürde her şey var ancak insanlar mutsuz! Bu mutsuzluğun sebebi gidişatın Ülke olarak yönünün bilinmemesi mi? Yoksa suni ihtiyaçlara kazançlarımızın cevap verememesi mi?

Evet eskiden insanlar çok çalışıyor, az kazanıyordu ama Milli ve Manevi huzur, bereketi beraberinde getiriyordu. Oysa şimdi az çalışıp çok kazanılmasına rağmen kazançlar, ihtiyaçlara cevap vermiyor. Çünkü kazançlarımızda bereket yok! Maneviyatımızı, ihlasımızı kaybetmişiz. Çok mütevazi davransanız dahi paranızı bir sonraki aya erdiremiyorsunuz ve gelecekten harcamaya başlıyorsunuz. Ve akabinde de kredi kartları, taksitli alışverişler, icralar, mahkemeler..

***

Gençlerimiz saygı ve sevgiden bir haber büyüyor, parmak kadar çocuklar metro ve otobüslerde dedeleri yaşındaki insanlara yer vermemek için başlarını dışarıya çeviriyorlar.. Henüz on iki-on üç yaşlarında çocuklar ellerinde sigara sokaklarda, genç-yaşlı bayanlar ellerinde sigara şehrin en işlek caddelerinde dolaşıyorlar..

Ne mutlu bize demek ki Avrupalı olduk(!) modernleştik, çağdaşlaştık(!) Öyleyse hiçbir şeyin önemi yok bundan sonra, Ülkem ve İnsanım çağı yakaladı(!)

***

Bu çağ öyle suni ihtiyaçlar doğurdu ki; Onlarca temizlik maddesi var! Eğer kadınlarımız, kızlarımız bunları kullanmasa bulaşıcı hastalıklardan kırılırız alimallah(!) Peki bunlar eskiden yoktu da, pis mi geziyordu insanlar? Su ve sabun tüm ihtiyaçlarda kullanılıyordu ve çamaşırlarımız misler gibi sabun kokuyordu.. Peki şimdi kokuyor mu?

***

Benim Atalarım boş işlerle hiç uğraşmamışlar, gelecekte torunlarına neler bırakabileceklerinin hesaplarını yapmışlar. Bugün hayretler içinde okuduğunuz kitaplardaki Atalarımızın liderlik vasıfları bugünün idarecilerinin hiçbirinde yok. Bugünün idarecileri günü kurtarma hesapları yapmak yerine, Atalarımızın liderlik vasıflarını inceleselerdi durum daha farklı olurdu. Biz Avrupalı değil, onlar Türkiye etrafında fır dönerlerdi.

Yine Ülkemin etrafında fır dönüyorlar.. dönüyorlar ancak temel taşlarımızı sökmek için, çağdaşlık ve modernlik adına!

Sonrası Sonunda Avrupalı Olduk! Orhangazi Haber, Kent ve Firma Rehberi | Orhangazi.net ilk ortaya çıktı.
Recep AKIN

Geçenlerde Doğan Cüceloğlu’nun bir yazısını okudum. Türk insanının kimliğini öylesine güzel özetlemiş ki, sanırım bu özeti bugüne değin hiçbir aydın kişi yapamamıştır.

Bizim kim olduğumuz, neden bu duruma geldiğimizi bu yazıda açıkça anlatmış…

Türk ve Müslüman insanının Aile Ocağı, Aile Okulunun ne kadar önemli olduğunu söylemeye bile gerek yoktur. Ancak son yıllarda bu ocak, bu okul gerektiği gibi Türk insanına yakışır bir şekilde talebe yetiştirememektedir.

Allah rahmet eylesin ilkokul öğretmenimiz Asaf ÖZTAŞ beş sınıfı okutan tek hocaydı, günde 1’er saat 5 sınıfı eğitirdi. Tek derslikli bir okulda 5 sınıf bir arada eğitim yapmamıza rağmen yetiştirdiği talebeler hep başarılı olmuşlardır. Şimdi bu durumda eğitim veren okul kalmadı. Bize hayatımız boyunca unutamayacağımız dersler verdi Asaf Hocamız, hem de o zamanlarda.. Yaşı 23-24 idi. Biz küçükleri sevmeyi, büyüklere saygı göstermeyi hep ondan öğrendik. Tabi Anne ve Babalarımızın verdiği eğitimler de inkâr edilemez.

Geçenlerde bir arkadaşım anlattı. Tanıdığı bir öğretmen, oğluyla birlikte çarşıya alışverişe çıkmış ve çok dolaştıkları için yorulmuşlar, Belediye otobüsünde cam kenarına oğlunu oturtmuş yanına da kendi oturmuş. Otobüs güzergahında ilerledikçe duraklardan aldığı yolcularla dolmuş, tabi bu yolcuların arasında çok yaşlı insanlar var ama Öğretmen hanım oralı bile olmuyormuş. Sonra biri ikaz ederek çocuğu kucağınıza alsanız da şu yaşlı amca oturuverse demiş. Vay efendim sen misin bunu diyen başlamış söylenmeye, yok onlar çarşıda çok dolaşmışlar da, yorulmuşlar da, çocuğuna da bilet vermişte, daha neler neler… Yorum sizin!..

Ben tekrar Doğan Cüceloğlu’nun yazısına geleyim. Yukarıda yaşanan olayla ne kadar da zıt!..

Doğan Cüceloğlu şöyle diyor. “Ben Amerika’da 25 yıl kalmış bir insan olarak şöyle bir gözlem yapıyorum. Amerika’da hiç eğitim görmemiş bir insanla aynı oda da kalmaktan korkarım. Çünkü 5 dolar için gırtlağını kesebilir. Eğitim orada gerçekten bir fark meydana getiriyor. Eğitim düzeyi yükseldikçe uygar, olgun, sorumluluk sahibi, verdiği sözü tutan, kişisel bütünlüğü olan bir insan olma yolunda ilerliyor. İstisnalar olabilir ama genellikle böyle..”

Türkiye’ye gelip baktığımda iki faktör görüyorum;

Şehirleşme ve Eğitim..

Türkiye’de şehirleşmiş ve eğitim görmüş insandan korkuyorum. Kesinlikle insafsız, kendinden ve kendi yakınlarının çıkarlarından başka bir şey düşünmüyor. Bu son derece kuvvetli bir duygu bende. İliğini sömürür, bitirir, hiç acıma duygusu da yoktur. Ama şehirleşmemiş, okumamış, saf köylü olarak kalmışsa onda değerler bilinci çok yüksektir. Sanki eğitilmiş Amerikalı..

Burada çok önemli bir gözlem var. Bunun üzerinde düşünmek lazım. Benim analığım Yörük’tü, Annem öldükten sonra babam tekrar evlendi. Biz ona anne demedik, Ayşe Teyze dedik. Ben daha 10 yaşındaydım, sapanla vicik dediğimiz küçük bir kuşu vurmaya çalışıyorum “Vurma oğlum” dedi. Ben sen ne bilirsin Yörük karısı tavrı içinde “Ne var, parmak gibi küçücük kuş” dedim. Analığımın cevabı. “Yavrum! Canın küçüğü büyüğü olur mu? Allah her birine bir can vermiş. Vurma yavrum günah” dedi. Şu derinliğe bakın. Okuma yazması yok bu kadının. Yıllar sonra bunun anlamını anladım. Anlamaya başladığım zaman ağladım..

Konferanstayım, böyle gözyaşı dökerek ağlıyorum. Yanımdaki kadın ne oluyor bu adama diye meraklanmaya başladı. Ne oluyor? dedi. O kadar mutluydum ki çok mutluyum dedim ağlayarak.. Kendi kendime Yarabbi! Çok şükür, sağken bunun farkına vardım. Biz bütün insanlar kardeştir deyince sanki çok şey söylüyoruz. Kadın bunları aşmış. Canlardan oluşan bir aile, büyük küçük yok, hepsi birbirine eşit, onur eşitliği var. Canın küçüğü, büyüğü olur mu? Allah hepsine can vermiş. Şu bilinci görüyor musunuz? Nereden geliyor bu? Tabi ki tasavvuf kültüründen geliyor. Bu yayılmış. Eğer şehirleşme ve eğitim ele geçirilmemişse hala bu mayamızda var. Ben zamanım olsa hiç şehir yüzü görmemiş, hiç okumamış köylülerin özellikle yaşlı kadınların arasında zaman geçirip, onlardan bilgelikleri öğrenmek isterim. Bu topraklarda neler birikmiş, ne insanlık deneyimleri var. Birde doğadan kopmamış sürekli doğayla haşır neşir içerisinde o bilgelikler bilenmiş. Kitap bilgisi değil. Farkına varmış ve bir yere oturtmuş.”

Evet arkadaşlar. İşte Doğan Hocamızın anlattığı gerçek Türk insanı.. biz aslında buyuz, bu bizim mayamızda var. Ama ülke olarak dışarıdan çok ithal davranış almışız, özümüzü kaybediyoruz, dejenere oluyoruz. Bizim cahil, köylü olarak baktığımız insanların davranışları Doğan Hoca’ya göre Amerika’daki tahsilli insanın davranışıdır. Bu olgunluktur, bu erdemdir. Bu olgunluk ve erdem Türk insanının mayasında vardır.

Bir an önce özümüze dönmek için bir şeyler yapmalıyız. Öncelikle yazılı ve görsel medyaya çok iş düşüyor. Televizyonlarda bizim özümüzü anlatan kaç film çekilmiş bugüne kadar hiç yok. Ya bizi aptal olarak anlatır filmler, Ya barbar ya da cani..

Biz böyle değiliz! biz Doğan Hocamızın anlattığı o Yörük karısı, analığı gibiyiz..

Atalarımızın kanı var damarlarımızda, Osmanlı bu mayayla yücelmiştir. Ne zaman özünü kaybetmeye başlamış o zamanda gerileme devrine girmiştir. Belli bir geçiş dönemi yaşadığımızı umuyorum ve eninde sonunda özümüze döneceğimiz inancımı kaybetmek istemiyorum.

Sonrası Nerede O Eski Köy Okulları!.. Orhangazi Haber, Kent ve Firma Rehberi | Orhangazi.net ilk ortaya çıktı.
Recep AKIN